Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ των Megadeth, ο Dave Mustaine μιλά για την απόφασή του να ηχογραφήσει ξανά το «Ride The Lightning» των Metallica, τη σχέση του με τους James Hetfield και Lars Ulrich και την ανάγκη να κλείσει οριστικά ένας κύκλος δεκαετιών που σημάδεψε την ιστορία της metal.

Η ιστορία της σκληρής μουσικής στην Καλιφόρνια των αρχών των ’80s μοιάζει με αρχαία τραγωδία, γεμάτη πάθος, ταλέντο και μία επικών διαστάσεων ύβρη που οδήγησε σε έναν από τους πιο διάσημους χωρισμούς στα χρονικά της rock.

Ο Dave Mustaine, ο frontman των Megadeth, υπήρξε το «έκπτωτο» μέλος των Metallica, ένας μουσικός που η απομάκρυνσή του το 1983 πυροδότησε μία αντιπαλότητα που διήρκεσε σαράντα χρόνια.

Σήμερα όμως, με την ωριμότητα ενός ανθρώπου που έχει διανύσει αμέτρητα χιλιόμετρα στη σκηνή, ο Dave Mustaine επιλέγει τον δρόμο της αναγνώρισης και της αγάπης, αποδεικνύοντας ότι ο χρόνος είναι ο μόνος ικανός να λειάνει τις πιο αιχμηρές γωνίες του εγώ.

Σε μία εκτενή και αποκαλυπτική συνέντευξη στο SPIN, ο Dave Mustaine αναφέρθηκε στην απόφασή του να συμπεριλάβει τη δική του εκδοχή του «Ride The Lightning» –του ομώνυμου τραγουδιού από το εμβληματικό άλμπουμ των Metallica του 1984, στο οποίο συμμετείχε ως συνθέτης– στο τελευταίο άλμπουμ των Megadeth, που φέρει τον λιτό τίτλο «Megadeth».

Ο Dave Mustaine εξήγησε τη βαθύτερη σημασία αυτής της κίνησης: «Ήταν για να ολοκληρωθεί ο κύκλος και να αποδώσω σεβασμό στους συνεργάτες μου, τον James Hetfield και τον Lars Ulrich, και να καταστήσω σαφές σε οποιονδήποτε έχει αμφιβολίες, ότι πιστεύω πως ο James είναι ένας εξαιρετικός κιθαρίστας και ο Lars ένας εξαιρετικός συνθέτης. Πάντα το πίστευα αυτό. Δεν ήταν σαν να έκανα μία διασκευή, γιατί το έγραψα μαζί με τον James και ήταν δικό μας δημιούργημα».

Η κίνηση αυτή δεν έγινε τυχαία, ούτε ήταν μία απλή καλλιτεχνική παρόρμηση. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, η ιδέα προήλθε από την ομάδα μάνατζμέντ του, η οποία αποτελείται από τους Danny Nozell, Steve Ross και τον γιο του, Justis Mustaine.

«Ένα πράγμα που πάντα πίστευα είναι ότι όταν κάνεις ένα τραγούδι κάποιου άλλου —ακόμα κι αν πρόκειται για το συγκρότημα στο οποίο βρισκόσουν σε μία παλαιότερη χρονική περίοδο— πρέπει να το κάνεις εξίσου καλά ή και καλύτερα. Σκεφτόμασταν ποια τραγούδια θα συμπεριλάβουμε και το μάνατζμέντ μας είπε: «Γιατί δεν κάνετε το «Ride The Lightning»;». Στην αρχή σκέφτηκα ότι ο κόσμος θα θεωρούσε κάπως παράξενο να το κάνω εγώ αυτό. Το συζητήσαμε λίγο και έγινε πιο ξεκάθαρο ότι ήταν μία καλή ιδέα. Το επιταχύναμε λίγο και φροντίσαμε να ενισχύσουμε ορισμένα από τα μέρη του».

Η σχέση του Dave Mustaine με τους Metallica πέρασε από συμπληγάδες. Μετά την απόλυσή του το 1983 και την αντικατάστασή του από τον Kirk Hammett, η η thrash metal σκηνή χωρίστηκε στα δύο.

Ο Dave Mustaine δεν κλήθηκε καν στην ένταξη των Metallica στο Rock And Roll Hall Of Fame το 2009 στο Κλίβελαντ του Οχάιο, με τον Lars Ulrich να εξηγεί τότε ότι το δικαίωμα αυτό ανήκε μόνο σε όσους είχαν παίξει σε δίσκους του συγκροτήματος.

Παρά τις πικρίες του παρελθόντος, ο Dave Mustaine φαίνεται να έχει βρει την εσωτερική του γαλήνη. «Ο James και εγώ συζητούσαμε για κάτι και είπα: «Λοιπόν, υπάρχει η δική σου εκδοχή, υπάρχει η δική μου εκδοχή και μετά υπάρχει η αλήθεια. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι η μόνη που είναι ακριβής, γιατί δεν θυμάμαι πραγματικά τα πάντα». Και εκείνος είχε πει: «Δεν θυμόμαστε πράγματα και θα θέλαμε να τα ξαναδούμε»».

Αυτή η παραδοχή της ανθρώπινης μνήμης ως κάτι εύθραυστο και υποκειμενικό άνοιξε τον δρόμο για μία ουσιαστική επαναπροσέγγιση.

«Δουλεύουμε συνεχώς στη βελτίωση της σχέσης μας, εγώ, ο James και ο Lars. Πραγματικά τους αγαπώ αυτούς τους τύπους. Γι’ αυτό τσακωνόμασταν τόσο πολύ — ήταν επειδή μου έλειπαν. Και η ιδέα του να φύγω από το συγκρότημα ήταν απλώς δύσκολο να τη συλλάβω», εξομολογήθηκε με μία ειλικρίνεια που σπανίζει στον χώρο της show business.

Η συναισθηματική αυτή φόρτιση είναι εμφανής και στον τρόπο που περιγράφει την πορεία της ζωής του: «Προσπαθείς να δεις τα πράγματα με προοπτική όσο μεγαλώνεις. Σκέφτομαι πού βρίσκομαι στο ταξίδι μου: Βρίσκομαι στην πίσω πλευρά του βουνού και θέλω να βεβαιωθώ ότι κάθε μέρα μετράει και ότι οι άνθρωποι που συναντώ, δεν είμαι δυσάρεστος μαζί τους αν δεν το αξίζουν. Αν το αξίζουν, φίλε, σου αξίζει αυτό που έρχεται και ορίστε».

Σε άλλη συνέντευξη στο περιοδικό Guitar World, ο Dave Mustaine εμβάθυνε στον θαυμασμό του για τις ικανότητες των πρώην συνοδοιπόρων του, ανακαλώντας μνήμες από τα πρώτα τους βήματα στο West Hollywood, στο θρυλικό κλαμπ Whisky A Go Go.

Συγκεκριμένα, θυμήθηκε την έκπληξή του όταν είδε τον James Hetfield να μεταμορφώνεται από τραγουδιστή σε έναν κορυφαίο κιθαρίστα: «Θυμάμαι την ημέρα που τον είδα να παίζει κιθάρα για πρώτη φορά. Παίζαμε στο Whisky A Go Go. Και είχαμε έναν κιθαρίστα μαζί μας, το όνομά του ήταν Brad Parker. Τη νύχτα της παράστασης το άλλαξε σε Damian Phillips. Και εμφανίστηκε στο Whisky με αμφίεση Rudy Sarzo από τα μέσα των 80s. Και σκέφτηκα: «Ουάου, αυτό δεν θα πάει καλά». Τον κοίταξα και φορούσε ένα τεράστιο σκουλαρίκι με φτερό. Και σκέφτηκα μέσα μου: «Αυτός ο τύπος δεν θα μείνει εδώ για πολύ»».

«Πήγα λοιπόν στην πρόβα μετά το live και δεν υπήρχε ούτε Brad, ούτε Damian, κανένας. Ήταν μόνο ο James που έπαιζε κιθάρα — καταπληκτικά. Και σκέφτηκα: «Πώς έγινε αυτό; Πώς αυτός ο τύπος από τραγουδιστής έγινε ένας τόσο σπουδαίος κιθαρίστας;». Και ήμουν ενθουσιασμένος για μένα. Ήμουν ενθουσιασμένος για το συγκρότημα. Και αρχίσαμε να παίζουμε τότε», συνέχισε.

Η επιλογή του «Ride The Lightning» έναντι κομματιών από το «Kill ‘Em All» (όπως το «Mechanix» που έχει ήδη ηχογραφηθεί από τους Megadeth) ήταν μία συνειδητή απόφαση.

Ο Dave Mustaine εξήγησε πως αν και εξέτασε το «The Call Of Ktulu», ένιωσε ότι οι Metallica το είχαν αλλάξει τόσο πολύ που δεν θύμιζε πια τη δική του αρχική σύλληψη.

«Έτσι αρχίσαμε να κάνουμε το «Ride» και ένιωσα τόσο υπέροχα ακούγοντας τα κομμάτια, ακούγοντας το τραγούδι του James, ακούγοντας τη δομή του τραγουδιού. Ήταν απλώς υπέροχο. Το λάτρεψα. Και πάντα πίστευα ότι όταν κάνεις ένα τραγούδι κάποιου, πρέπει να το κάνεις εξίσου καλά ή καλύτερα — πρέπει. Έτσι, το επιταχύναμε λίγο και ενισχύσαμε μερικά μέρη, απλώς για να τα κάνουμε λίγο πιο σύγχρονα. Και ορίστε».

Η κίνηση αυτή του Dave Mustaine δεν είναι απλώς μία μουσική επανεκτέρεση, αλλά μία πράξη συμφιλίωσης με το ίδιο του το παρελθόν.

Σε μία ηλικία όπου η κληρονομιά γίνεται πιο σημαντική από τις παλιές βεντέτες, η αποδοχή της αξίας του James Hetfield και του Lars Ulrich αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα για ολόκληρη την κοινότητα των θαυμαστών της metal.

Κλείνοντας, ο Dave Mustaine ήταν σαφής: «Δεν υπάρχει κάποια μεγάλη στρατηγική. Τρέφω σεβασμό για τους τύπους και απλώς ήθελα να το δείξω αυτό. Και είναι ένα τρομερό τραγούδι».

Μέσα από αυτή την ηχογράφηση, ο Dave Mustaine δεν διεκδικεί απλώς την πατρότητα ενός κλασικού κομματιού, αλλά προσφέρει έναν φόρο τιμής στις κοινές ρίζες μιας παρέας νέων που κάποτε άλλαξαν τον κόσμο της μουσικής, πριν οι δρόμοι τους χωρίσουν για πάντα, μόνο και μόνο για να ξανασυναντηθούν, με έναν διαφορετικό τρόπο, στην ωριμότητα.