Ο Zak Starkey, ο άνθρωπος που κάθισε πίσω από τα ντραμς των Oasis από το 2004 έως το 2008, σπάει τη σιωπή του και αποκαλύπτει μία εντελώς διαφορετική πτυχή των αδελφών Gallagher, περιγράφοντας μία περίοδο απόλυτης επαγγελματικής συνέπειας και, παραδόξως, αδιατάρακτης ηρεμίας.

Η είδηση της επανένωσης των Oasis προκάλεσε σεισμό στα θεμέλια της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας, επαναφέροντας στο προσκήνιο τη συζήτηση για την πιο εκρηκτική, ταλαντούχα και συχνά αυτοκαταστροφική σχέση στην ιστορία της βρετανικής rock: εκείνη του Noel και του Liam Gallagher.

Για δεκαετίες, τα πρωτοσέλιδα των βρετανικών ταμπλόιντ τροφοδοτούνταν από τις δημόσιες αντεγκλήσεις, τους καυγάδες στα παρασκήνια και την παροιμιώδη πλέον αδυναμία των δύο αδελφών να συνυπάρξουν στον ίδιο χώρο για περισσότερο από λίγα λεπτά. Ωστόσο, μία νέα μαρτυρία από έναν άνθρωπο που βρέθηκε στην καρδιά του τυφώνα έρχεται να ανατρέψει την καθιερωμένη εικόνα της διαρκούς εμπόλεμης ζώνης.

Ο Zak Starkey, γιος του θρυλικού Ringo Starr και επί 29 χρόνια ντράμερ των The Who, υπήρξε μέλος των Oasis κατά τη διάρκεια μιας κρίσιμης περιόδου αναγέννησης για το συγκρότημα από το Manchester. Συμμετείχε στις ηχογραφήσεις των άλμπουμ «Don’t Believe the Truth» και «Dig Out Your Soul», προσφέροντας έναν στιβαρό, δυναμικό ήχο που αναζωογόνησε τη μπάντα.

Παρά τη φήμη που ακολουθεί τους Gallagher για τις επικές τους συγκρούσεις, ο Starkey υποστηρίζει ότι στα πέντε χρόνια της θητείας του, η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο «γελαστή» από ό,τι πίστευε το κοινό.

Μιλώντας πρόσφατα στην εφημερίδα New York Post, ο Zak Starkey ήταν κατηγορηματικός: «Έπαιξα μαζί τους για πέντε χρόνια και το μόνο που κάναμε ήταν να γελάμε. Δεν μάλωσαν ούτε μία φορά. Ούτε μία φορά».

Η δήλωση αυτή προκαλεί αίσθηση, αν αναλογιστεί κανείς ότι η περίοδος 2004-2008 δεν ήταν απαλλαγμένη από δημόσια περιστατικά. Για παράδειγμα, τον Ιούνιο του 2005, κατά τη διάρκεια του Heineken Jammin’ Festival στην Ιταλία, ο Liam Gallagher είχε εγκαταλείψει τη σκηνή στη μέση του «Champagne Supernova», ενώ στο ντοκιμαντέρ «Lord Don’t Slow Me Down» του 2007, οι κάμερες είχαν καταγράψει έντονες λογομαχίες κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας περιοδείας τους.

Παρ’ όλα αυτά, ο Starkey επιμένει ότι στην προσωπική του επαφή με τα δύο αδέλφια, η ατμόσφαιρα ήταν υποδειγματική.

«Περιοδεύσαμε για 140 συναυλίες. Φτιάξαμε δύο εξαιρετικούς δίσκους. Κάναμε πρόβες. Κάναμε παρέα συνέχεια. Ποτέ δεν υπήρξε ούτε ένας καυγάς. Ούτε μία πικρή κουβέντα σε πέντε χρόνια», ανέφερε χαρακτηριστικά, σκιαγραφώντας ένα προφίλ που απέχει παρασάγγας από το στερεότυπο των κακομαθημένων rock stars που βρίσκονται διαρκώς στα μαχαίρια.

Εκτός από την έλλειψη εντάσεων, ο Zak Starkey στάθηκε ιδιαίτερα στον επαγγελματισμό των Noel και Liam Gallagher, ένα στοιχείο που συχνά παραβλέπεται λόγω της θορυβώδους δημόσιας εικόνας τους.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Oasis ήταν μία «καλοκουρδισμένη μηχανή» που δεν παραπονιόταν ποτέ για τις δυσκολίες της περιοδείας και τηρούσε με θρησκευτική ευλάβεια το χρονοδιάγραμμα. «Δεν παραπονέθηκαν ποτέ για τίποτα, ποτέ. Και δεν αργούν ποτέ. Αν το πρόγραμμα έλεγε 5:30, στις 5:10 ήταν ήδη εκεί», τόνισε ο Starkey, καταρρίπτοντας τον μύθο του χάους που πολλοί θεωρούσαν ότι επικρατούσε στο εσωτερικό της μπάντας.

Η αποχώρηση του Starkey από το συγκρότημα ήρθε το 2008, λίγο πριν την οριστική διάλυση στο Παρίσι το 2009, η οποία συνέβη μετά από έναν καυγά στα παρασκήνια που κατέληξε σε σπασμένες κιθάρες και την αποχώρηση του Noel Gallagher.

Τη θέση του στα ντραμς πήρε τότε ο Chris Sharrock, ενώ για την πολυαναμενόμενη περιοδεία του 2025, ο κλήρος έπεσε στον Jay Waronker. Αυτή η εξέλιξη φαίνεται πως άφησε μία γλυκόπικρη γεύση στον Starkey, ο οποίος δεν έκρυψε την απογοήτευσή του που δεν κλήθηκε να συμμετάσχει στο νέο αυτό κεφάλαιο της ιστορίας των Oasis.

Σε παλαιότερη συνέντευξή του στο NME, ο Zak Starkey αποκάλυψε με δόση χιούμορ αλλά και ειλικρίνειας τον τρόπο με τον οποίο έμαθε ότι δεν θα είναι μέρος της επανένωσης.

«Ο Noel Gallagher με πήρε τηλέφωνο στα γενέθλιά μου για να μου πει ότι δεν θα είμαι στους Oasis. Βέβαια, δεν ήξερε ότι ήταν τα γενέθλιά μου! Θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί, γιατί είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα της γενιάς μου. Το θέμα με τα γκρουπ που αγαπάς –όπως οι The Who ή οι Oasis– είναι ότι δεν πρόκειται για δουλειά. Πρόκειται για την προστασία της μουσικής, ώστε κανένας μ*** να μην την κάνει λάθος, γιατί για τόσους πολλούς ανθρώπους είναι απλώς μία δουλειά και δεν τους νοιάζει πραγματικά», είπε.

Η αγάπη του Starkey για τους Oasis είναι βαθιά και ειλικρινής, κάτι που φαινόταν και στη σχέση του με τα δύο αδέλφια, ειδικά με τον Liam Gallagher.

«Λατρεύω τους Oasis. Πάντα τους λάτρευα. Είχα αυτή την κόντρα με τον Liam για χρόνια, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, όπου πήγαινα και του έλεγα: “Όλα καλά Daffers; Είσαι ακόμα ο σπουδαιότερος rock ’n’ roll τραγουδιστής στον κόσμο;” και εκείνος μου απαντούσε: “Όλα καλά Zakky Wakky, είσαι ακόμα ο σπουδαιότερος rock ’n’ roll ντράμερ στον κόσμο;”. Αυτό συνεχιζόταν για χρόνια μέχρι που μπήκα στο συγκρότημα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω», εξομολογήθηκε.

Παρά την τωρινή του απουσία από το line-up, ο Zak Starkey αναπολεί με περηφάνια τα χρόνια που πέρασε μαζί τους, ειδικά τις στιγμές που η μπάντα έδειχνε την πραγματική της δύναμη πάνω στη σκηνή.  «Πήγαμε στην Αμερική και τους “διαλύσαμε” όλους. Αυτά τα αγόρια δεν μάλωναν ποτέ, δεν ήθελαν να το καταστρέψουν. Απλώς γελούσαμε και ήταν σπουδαίο rock ’n’ roll», κατέληξε, δίνοντας μία εικόνα ενότητας.

Την ίδια στιγμή, οι φήμες για νέο υλικό από τους Oasis φουντώνουν. Ο Noel Gallagher, σε πρόσφατες δηλώσεις του, άφησε να εννοηθεί ότι η δημιουργική φλόγα δεν έχει σβήσει, καθώς παραδέχθηκε ότι επέστρεψε στο στούντιο. «Επέστρεψα στη δουλειά», δήλωσε λακωνικά, πυροδοτώντας σενάρια που θέλουν την επανένωση να μην περιορίζεται μόνο σε μία σειρά από sold-out συναυλίες, αλλά να συνοδεύεται και από νέα μουσική που θα σφραγίσει τη νέα εποχή του συγκροτήματος.

Για τον Zak Starkey, οι Oasis θα παραμένουν πάντα κάτι παραπάνω από μία επαγγελματική συνεργασία, ήταν η ενσάρκωση του rock ιδεώδους που υπηρέτησε πιστά.

Και αν οι μαρτυρίες του για την «ειρήνη» των αδελφών Gallagher ξενίζουν όσους έχουν συνηθίσει στις ιστορίες χάους, ίσως τελικά να αποδεικνύουν ότι πίσω από τις φωνές και την ένταση, υπήρχε πάντα ένας βαθύς, αμοιβαίος σεβασμός για τη μουσική που τους καθόρισε. Η ιστορία των Oasis συνεχίζει να γράφεται και, όπως φαίνεται, οι εκπλήξεις δεν έχουν τελειώσει ακόμα.